Internet Service Provider

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Internet Service Provider (ISP, pol. dostawca usług internetowych) – zewnętrzny dostawca oferujący usługę dostępu do sieci Internet[1].

Historiaedytuj

Połączenie wdzwanianeedytuj

W latach 90. XX wieku najpopularniejszą usługą dostępu do Internetu oferowaną przez ISP było połączenie wdzwaniane. Połączenie pomiędzy modemem klienta a urządzeniem dostępowym dostawcy, było realizowane za pośrednictwem publicznej sieci telefonicznej: analogowej (o przepustowości 54kb/s) lub cyfrowej ISDN (o przepustowości 1x64 kb/s lub 2x64 kb/s). Połączenie było realizowane poprzez wybranie odpowiedniego numeru telefonicznego oraz zalogowanie się do usługi przy użyciu okienka terminala – w przypadku Telekomunikacji Polskiej (TP) był to numer „0-202122”, a identyfikator użytkownika (login) i hasło brzmiały „ppp”. Użytkownik ponosił jedynie koszty czasu trwania połączenia telefonicznego płacąc 29 groszy netto za każdą jednostkę taryfikacyjną (tzw. impuls) obejmującą 3 minuty trwania połączenia. W przypadku połączenia ISDN o przepustowości 128 kb/s (2x64 kb/s) opłata była podwójna, ponieważ do takiego połączenia wykorzystywane były dwa kanały telefoniczne.

Home Internet Solutionedytuj

Home Internet Solution (HIS) to rozwiązanie będące stałym dostępem do Internetu z przepustowością maksymalną 115,2 kb/s za pomocą modemu/terminalu HIS-NT łączącego się ze swoim odpowiednikiem HIS-NAE będącym w centrali telefonicznej. W Polsce rozwiązanie to pojawiło się w roku 1998 za pośrednictwem Telekomunikacji Polskiej, która oferowała je jako SDI. Zasadniczą różnicą w odniesieniu do połączeń dodzwanianych był stały dostęp (24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu) za określoną stawkę miesięczną. Innymi różnicami były: możliwość wykonywania w tym samym czasie rozmowy telefonicznej tą samą linią analogową (szybkość połączenia HIS zmniejszała się wówczas do 70 kb/s) oraz stały adres IP u dostawcy.

Linie dzierżawioneedytuj

Rzadko stosowane do użytku przez użytkowników końcowych, szczególnie odbiorców prywatnych, nieco częściej przez firmy. Rozwiązanie będące wydzierżawieniem kabla (najczęściej pary przewodów) łączącego lokal klienta z urządzeniami dostawcy podłączonymi stale do Internetu. Opłaty abonamentowe pobierane były zarówno przez właściciela kabla (wysokość zależna od deklarowanej przepustowości) oraz przez usługodawcę (ISP).

Rozwiązania oferowane obecnieedytuj

Obecnie oferty ISP reprezentowane są przez dwa główne nurty – dostęp stacjonarny oraz mobilny. Oba rozwiązania należą do grupy usług szerokopasmowej transmisji danych. Pierwszy z nich mimo dużego zróżnicowania usług na rynku można w skrócie scharakteryzować jako stały dostęp do Internetu, o dużej przepustowości bez ograniczeń ilości pobieranych danych, o zasięgu ograniczonym do małego obszaru, w którym jest przyłącze (lokal mieszkalny, biuro, hot spot).

Najczęściej spotykane implementacje są realizowane w technologiach:

Rozwiązania mobilne to oferty sieci GSM. Ich główną zaletą jest „uwolnienie od kabla”, czyli możliwość korzystania z Internetu w każdym miejscu, które jest w zasięgu działania sieci operatora. Prędkości dorównują tym, z którymi spotykamy się w rozwiązaniach stacjonarnych (na chwilę obecną zazwyczaj w dużych aglomeracjach miejskich). Charakterystyczną cechą tej usługi dostępowej jest aktualnie ograniczanie ilości odbieranych i wysyłanych danych. Limity transferowe są różnej wartości – zależnie od operatora oraz standardu wykupionego abonamentu.

Do grupy rozwiązań mobilnych należą technologie GPRS, EDGE, WCDMA, HSPA, OFDM udostępniane w sieciach komórkowych różnych generacji.

Przypisy

  1. Glosariusz ITIL wraz ze skrótami. [dostęp 2014-09-12]. s. 69.

Linki zewnętrzneedytuj